Regulaminy
na rok 2026/2027
KIERUNKI PRACY AKCJI KATOLICKIEJ W POLSCE
na rok 2026/2027
„PARAFIA SERCEM I MISJĄ AKCJI KATOLICKIEJ”
PROGRAM DUSZPASTERSKI W POLSCE
Motto dla programu duszpasterskiego na rok 2026/2027 brzmi „Parafia wspólnotą
misyjną”. Celem programu jest odnowa naszego myślenia o parafii. Nie można w
niej widzieć tylko jednostki administracyjnej, jest ona bowiem wspólnotą
Kościoła w określonym miejscu. Parafia – w swej istocie – jest wspólnotą, dlatego
ma się coraz bardziej nią stawać poprzez nasze ewangelizacyjne zaangażowanie.
Wynika z tego także i to, że ma ona być także wspólnotą misyjną.
Wobec powyższego jawi się przed nami perspektywa zapewnienia sobie i innym
bogatego doświadczenia wspólnoty wiary w konkretnych przestrzeniach życia
parafialnego.
- Słuchanie słowa Bożego
Wiara rodzi się ze słuchania. Tym co się słyszy jest słowo Boga. Największą
sztuką jest słuchanie Boga. To z niego rodzi się zdolność słuchania także siebie i
innych. Pamiętamy Jezusowe napomnienie: „Pierwsze jest SŁUCHAJ! Pan Bóg
nasz, Pan jest jeden. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem,
całą swoją duszą...”. Takie słuchanie domaga się zapominania o sobie i
przekraczania siebie.
- Inicjacja chrześcijańska i liturgia
Inicjacja chrześcijańska rozumiana jest jako proces wprowadzania nowej osoby
do wspólnoty Kościoła; wprowadzenie w życie z Bogiem, na który składają się
trzy powiązane ze sobą sakramenty: chrzest, bierzmowanie i Eucharystia. Dla
członków Akcji Katolickiej jest to przynaglenie, aby nieustannie podejmować
próby „przyprowadzania” coraz nowych członków tego stowarzyszenia.
- Dialog i synodalne zarządzenie
Jest to koncepcja prowadzenia wspólnoty Kościoła lokalnego, która opiera się na
współodpowiedzialności, słuchaniu i zaangażowaniu zarówno duchownych, jak i
świeckich, a nie wyłącznie na jednoosobowej, odgórnej władzy proboszcza.
- Budzenie powołań do służby w Kościele
Chodzi o proces wspierania wiernych w odkrywaniu ich indywidualnej drogi
życiowej i religijnej, obejmujący zarówno powołania do kapłaństwa i życia
zakonnego, jak i do różnorodnych posług świeckich (np. katechetów, animatorów,
liderów wspólnot czy nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii...).
- Diakonia wobec ubogich
Jest to fundamentalny wymiar misji Kościoła, oznaczający czynną miłość
bliźniego (caritas) oraz zorganizowaną służbę na rzecz osób potrzebujących,
wykluczonych i marginalizowanych.
ZADANIA CZŁONKÓW AKCJI KATOLICKIEJ
Wdrożenie wskazań musi uwzględniać różne konteksty, skalę potrzeb oraz
możliwości w parafialnej wspólnocie:
Podejmowanie refleksji i dialogu wokół soborowej wizji parafii – promocja
i formacja drogi do wspólnoty, budowanie relacji i doświadczenie
wspólnoty z pozostającymi „z dala”, ewangelizacja kultury
Organizowanie przestrzeni spotkania, dialogu i wspólnej formacji
duchownych i świeckich w celu budowania wzajemnego szacunku, uznania
kompetencji i budzenia współodpowiedzialności za rozwój duchowy i
misję Kościoła
Zaangażowanie i troska o piękno celebracji liturgicznych – udział w
zespołach odpowiedzialnych za liturgię oraz stałą formację liturgiczną
Udział w tworzeniu i rozwoju zespołów charytatywnych
Odważne włączanie się w tworzenie i działalność Rad Duszpasterskich
oraz Rad Ekonomicznych
Wzmacnianie systemu ochrony dzieci i młodzieży poprzez współpracę z
delegatami ds. ochrony małoletnich
Zakończenie
Coraz częściej upominamy się o tzw. nawrócenie pastoralne. Oznacza ono
głęboką zmianę mentalności, struktur i metod działania Kościoła, polegającą na
przejściu od duszpasterstwa zachowawczego (skupionego na administrowaniu i
utrzymywaniu tradycji) do duszpasterstwa stricte misyjnego i ewangelizacyjnego.
Akcja Katolicka w Polsce może mieć w tym procesie swój duży wkład.
Kiedy mówimy o otwartości parafii mamy na myśli różne jej formy. Przede
wszystkim nie może we wspólnocie parafialnej brakować otwarcia na każdego
człowieka, który zamieszkuje w obszarze jej urzeczywistniania się. Chodzi o
każdego człowieka: tego, który jeszcze nie poznał Chrystusa i Jego Ewangelii, o
człowieka ochrzczonego, który się zagubił w swojej wierze, zraził się do
Kościoła, czy do duchowieństwa. Chodzi o człowieka poranionego i zagubionego
w dzisiejszym społeczeństwie, człowieka w potrzebie, także wykluczonego,
żyjącego w biedzie materialnej i duchowej.
Kształtowanie parafialnej wspólnoty musi iść w parze z rozwojem w niej stałej
formacji i odkrywaniu tożsamości chrześcijańskiej. U jej podstaw jest
wszczepienie w Chrystusa, uznanie w Nim Pana i trwałe z Nim zjednoczenie,
czyli życie w stanie łaski uświęcającej. Bez tego nie ma możliwości udziału w
świętym Kościele Boga.
Równocześnie trzeba, by każdy w jedności ze wspólnotą wyznawał wiarę
apostolską. Nie może być bowiem zerwania więzi z apostolskim początkiem i
fundamentem. To prowadzi do najczęściej schizmy czego jesteśmy świadkami w
ostatnim czasie. Dlatego tak ważne jest nasze zaangażowanie w parafii, posługa
słowa Bożego, udzielane sakramenty oraz wielorakie formy formacji i rozwoju
wiary Kościoła, który jest jeden, święty, powszechny (katolicki) i apostolski.



